Wroclove Toastmasters

ZA GÓRAMI, ZA LASAMI …

2012-02-03T03:46:00.000-08:00

Tym razem fragment mojego przemówienia które wygłosiłem pół roku temu :)

(...)

Bajki są wyjątkowe.
Dlaczego ?
Ano dlatego, że
Po pierwsze,
Pobudzają wyobraźnię
Pozwalają choć na chwilę przenieść się do świata, gdzie wszystko jest możliwe.
Ponadto, bajki tworzą niesamowita aurę między słuchającym, a opowiadającym
Czujemy taką niebywałą bliskość.
A gdyby tego było mało,
Bajki dzięki symbolom, metaforom i innym figurom retorycznym
Pozwalają nam w prosty sposób zrozumieć trudne rzeczy.
I właśnie dlatego, przygotowałem dzisiaj dla Was 2 bajki

Na dalekim wschodzie
Pewien mistrz miał bardzo złośliwego ucznia.
Młodzieńcowi sprawiało przyjemność wyrządzanie innym przykrości.
Prośby mistrza, aby chłopiec przestał nie przynosiły żadnych efektów
Mistrz postanowił zatem oduczyć go uszczypliwości w inny sposób.
Nakazał, by uczeń wbijał w płot jeden gwóźdź
za każdym razem, gdy ktoś zapłacze z jego powodu.
Uczeń wbił kilkaset gwoździ,
zauważył jednak,
że jest to męcząca praca
i stopniowo przestał ranić innych
ponieważ nie chciało mu się już wbijać gwoździ.
Wtedy mistrz nakazał, by każdego dnia,
gdy uda mu się nie skrzywdzić nikogo,
wyjmował jeden gwóźdź.
Z czasem z płotu zniknęły wszystkie gwoździ
Wtedy mistrz podszedł do swojego ucznia i powiedział do niego
Zmieniłeś się, jestem z Ciebie dumny
Spójrz jednak , ile w płocie jest dziur.
Płot nigdy już nie będzie taki, jak dawniej.
Pamiętaj, że serce zranionej osoby jest jak ten płot
Słowo „przepraszam” wyciąga gwóźdź,
ale ślady po jego wbiciu pozostają na zawsze.

Przenieśmy się teraz, gdzieś bliżej
Niech to będzie wschodnia Polska.
Znajdowała się tam przydrożna karczma,
I to pewnie nie jedna
W tej jednak z mojej bajki
Gościem był pewien mnich.
W środku karczmy było przytulnie i czysto,
serwowane jedzenie było przepyszne,
lokalizacja też była nienajgorsza,
a mimo to karczmarz dziwnym trafem od lat nie miał klientów.
Mnich polecił właścicielowi zmienić szyld i nazwę karczmy.
Poradził, by karczmę nazwać „Pod siódmą gwiazdą”,
a na szyldzie namalować jedynie sześć gwiazd.
Karczmarz mimo pewnych oporów w końcu zrobił tak jak polecił mnich
W końcu nie miał nic do stracenia.
Od momentu powieszenia nowego szyldu
do karczmy zaczęło codziennie przychodzić
kilkanaście, a nawet i kilkadziesiąt osób
osoby te pojawiały się by zwrócić uwagę właścicielowi na „błąd”.
Każdy chciał wytknąć mu niezgodność nazwy z ilością gwiazd.
Gdy jednak weszli już do karczmy zostawali tam aby coś zjeść i czegoś się napić.
Gdy interes kwitł w najlepsze karczmarz podszedł do stolika gdzie siedział mnich
I zapytał się czy ten przed wstąpieniem do zakonu zajmował się handlem.
Ten odpowiedział
Nie przyjacielu, ja znam tylko ludzką naturę.
Nikt nie odmówi sobie możliwości wytknięcia komuś błędu

I tak moi drodzy
Z dalekiego wschodu
Przez wschodnią Polskę
Dotarliśmy z powrotem
Do domu kultury „bakara” we Wrocławiu.
Mam nadzieję, że ta podróż była podróżą owocną.
Że każdy z Was zastanowi się teraz zanim kogoś obrazi,
A Ci co prowadzą swoje biznesy pomyślą nad zatrudnieniem
Jakiegoś mnicha specjalisty od marketingu.

Nowy rok zaczyna się dziś

2012-02-03T03:37:00.000-08:00

Kolejne przemówienie, którym warto się podzielić. Tym razem autorem jest Krzysiek Marszałek, a przemówienie było stworzone dla realizacji 5 projektu z podręcznika zaawansowanego "the entertaining speaker"

"Każdy dzień jest dobry do tego, aby zacząć realizować swoje marzenia..."

Stało się. Korki od szampana wystrzeliły. Fajerwerki rozbłysły na niebie. Alkohol wypity. Jedzenie zjedzone. Aspiryna zjedzona. Mamy Nowy Rok.
Gdy tylko podchodzę tego dnia do kalendarza, moim oczom ukazuje się magiczna data 1 stycznia. Tego dnia ja wraz z wieloma milionami ludzi na całym globie dokonujemy noworocznych postanowień. Tego dnia wszystko jest łatwe. Tego dnia przyszłość jawi się w świetlanych barwach. Ale jak wygląda potem rzeczywistość? Na przykład tak:

• 1 stycznia 2001: Będę lepszym mężem dla mojej Anny.
• 1 stycznia 2002: Nie rozwiodę się z moją Anną.
• 1 stycznia 2003: Postaram się odzyskać moją Annę.
• 1 stycznia 2004: Będę lepszym mężem dla Wandy.

Na początku roku jesteśmy pełni werwy i pozytywnego nastroju.
Ale gdy pierwszy entuzjazm minie, nasze noworoczne postanowienia umykają nam w natłoku codziennych spraw.

Co jednak stoi na przeszkodzie, aby Nowy Rok zaczął się dziś?

Chciałbym opowiedzieć Wam 2 historie, które sprawią, że będziecie mogli codziennie rozpoczynać Nowy Rok.

Pierwsza z historii zaczyna się na ekranie telewizora.
Pamiętam dzień, w którym ogłoszono śmierć Steve’a. Wiadomość została natychmiast nagłośniona we wszelkich mediach. Pamiętam także moment, kiedy oglądałem ją na jednym z kanałów informacyjnych. Moim oczom ukazały się następujące obrazu. Wielu ludzi zbierało się przed sklepami iSpot, składając przed nimi kwiaty i znicze. Wielu z nich robiło to w jeszcze inny sposób. Specjalna aplikacja na iPhone’a pozwalała wyświetlić na jego ekranie palącą się świeczkę w ciemności. Ludzie wyciągali ekrany przed siebie w ten sposób oddając pamięć znanemu przedsiębiorcy.
Nigdy nie byłem użytkownikiem produktów firmy Apple. Jednak nawet mnie uderzyła ta informacja. Zaraz potem zastanowiło mnie jedno. Nigdy, przenigdy nie widziałem jeszcze, aby tak masowo, w ten sposób żegnano przedsiębiorcę. Żegnano go bowiem jak gwiazdę muzyki, polityka czy działacza społecznego. I wtedy zastanowiłem się – dlaczego?
Odpowiedź była jedna – Jobs nie zapisał się w pamięci ludzi jako wytworzyciel produktów. Iphony czy Mac’i były ważne, ale chodziło chyba o coś więcej. Chodziło o to, że miał odwagę realizować swoje marzenia i nie czekał z tym na nic i na nikogo.
Jest wiele historii, które to potwierdzają. Jedną z lepszych jest to w jaki sposób Steve Jobs nakłonił jednego z najbardziej poważanych prezesów na świecie do pracy w swojej firmie.
W 1983 roku Jobs czynił bardzo duże starania, aby nakłonić do pracy w Apple Johna Sculley’a. John Sculley był wtedy prezesem PepsiCo. Przez wielu był uważany za jednego z czołowych fachowców z doświadczeniem w marketingu i zarządzaniu. Był jednak pewien problem– oferta pracy w Apple była mało atrakcyjna. Po pierwsze była mniej płatna. Pod drugie – wymagała przeprowadzki niecałe 4000 km z Nowego Jorku na wschodnim wybrzeżu, do Los Angeles na zachodnie wybrzeże.
Jak pisał sam Sculley rozmowa odbyła się w apartamencie Jobsa. Obydwaj panowie stali na balkonie, a przed nimi rozpościerał się cudowny widok na rzekę Hudson. Takim widokiem mogły jedynie raczyć się gwiazdy show biznesu i prezesi największych firm.
W pewnym momencie Steve zapytał wprost: John, czy chcesz dla mnie pracować?
John odpowiedział wtedy mniej więcej: „Steve, to naprawdę fascynujące, co robisz. Mogę doradzić Ci i pomóc jak tylko potrafię. Ale nie sądzę, abym mógł pracować dla Apple”.
I wtedy Jobs wypowiedział jedno zdanie, które przeszło do historii korporacyjnej Ameryki.
„Czy chcesz do końca życia sprzedawać słodzoną wodę, czy wolisz spróbować zmienić świat?”
To niesamowite. Co trzeba sobie myśleć, żeby wypowiedzieć takie słowa do prezesa wielomiliardowej korporacji?!!!
Odpowiedź jest prosta – trzeba marzyć!
Jak powiedział później Jobs: Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life.

Czy w takim razie nie warto rozpocząć tu I teraz?

Ktoś powie – ok. ale to Steve Jobs. A ja przecież jestem zwykłym szarym człowiekiem, żyjącym w zwykłym szarym mieście. Nie jestem Steve’m Jobsem w Silicon Valley. To przecież zmienia wiele.
Nieprawda. To nie zmienia niczego. Każdy czas jest dobry. Dla każdego.
Wiecie co kupiłem tego roku na prezent gwiazdkowy? Pędzel z wiewiórki Dla kogo? Dla mojego 60 letniego ojca. Czym zajmuje się mój ojciec? Pracuje w gazowni. Po co w takim razie mu pędzel z wiewiórki ktoś zapyta? Przecież nie do gazu
Oczywiście, że nie. Do malowania.
Mój ojciec w wieku 60 lat postanowił malować.
Na początku wydało mi się to śmieszne. Jak to? Będzie teraz chodził do pracy ze sztalugą? Będzie rozkładał ją na rogu ulicy i szkicował budynki? A potem sprzedawał swoje prace na loklanym targu?
Ale potem zastanowiłem się głębiej. I poczułem szacunek. I lekką zazdrość.
Naprawdę trzeba mieć dużo odwagi, żeby w wieku 60 lat zacząć spełniać swoje marzenia. Nie były to ani urodziny, ani Nowy Rok. Po prostu pewnego dnia mój ojciec pomyślał – dlaczego nie? Każdy dzień jest dobry, aby zacząć spełniać swoje marzenia.
I wiecie co, całkiem nieżle mu to wychodzi. Oczywiście nie będzie nigdy Picassem czy Kossakiem. Ale widok starszego pana realizującego swoją pasję jest naprawdę budujący. Myślisz sobie wtedy – skoro on zaczął dopiero teraz, co ile czasu jest jeszcze przede mną?
Gdy 4 dni temu, 1 stycznia snuliśmy ze znajomymi refleksje na temat tego, co działo się kilka godzin wcześniej, ktoś zaproponował kolejne spotkanie. Koleżanka podchwyciła to i powiedziała:
- Fajnie. Możemy zrobić Mid – Year Eve, półrocznego Sylwerstra.
A ja zażartowałem wtedy: -To może codziennie. Wyobraźcie sobie. Codziennie o północy: Szczęśliwego Nowego Dnia! A potem do pracy. I o północy znowy: Szczęśliwego Nowego Dnia!!! I tak cały rok. 356 dni na okrągło

A potem przyszła mi do głowy myśl trochę bardziej na poważnie. Że właściwie każdego dnia mamy szansę rozpoczynać od nowa realizację swoich planów, zamierzeń i marzeń.

Niezależnie od tego czy jesteś Stevem Jobsem i chcesz zrobić „Rysę na materii wszechświata”

Niezależnie od tego czy jesteś straszym gentlemanem, który chce nadrobić zaległości i zrealizować swoją dawną pasję.

Niezależnie od tego czy jesteś Piotrkiem, Wojtkiem, Kaśką, Andrzejem, Tadeuszem czy Krzyśkiem.

1 stycznia minął, ale każdy dzień jest dobry. Także 5 sycznia 2012 roku.
Nowy Rok zaczyna się dziś!

"Tak z ręką na sercu"

2012-01-16T14:03:00.000-08:00

Jakiś czas temu Anna Krzyż zaprezentowała nam swój 9 projekt w ramach podręcznika Competent Communicator. Przemówienie to zrobiło na mnie niesamowite wrażenie, dlatego też za zgodą Ani pozwolę sobie je tutaj zamieścić, aby zmotywować Was do uczestnictwa w Toastmasters :)

Temat: Tak z ręką na sercu

Jesteś członkiem TM, uczęszczasz na spotkania, poświęcasz swój prywatny czas, pełnisz różne role na spotkaniu, a przy okazji kolejne projekty rozwijające cechy przywódcze, regularnie opłacasz składkę, nawiązujesz nowe kontakty, pielęgnujesz nawiązane relacje. Ale PRZEDE WSZYSTKIM realizujesz kolejne projekty przemówień. Dalej - w zależności od projektu – tańczysz, śpiewasz, stajesz na głowie, wykorzystujesz coraz to bardziej wymyślne rekwizyty, używasz metafor, opowiadasz historie, bajki, zadajesz pytania, zmuszając publiczność do myślenia, rozbawiasz audytorium i niejednokrotnie czujesz napływającą energię i poczucie samorealizacji.
Jest niesamowicie, jest super!

Ale tak z ręką na sercu….
1. Czy wykorzystujesz te umiejętności na zewnątrz, w poza środowiskiem TM?
2. Kiedy ostatnio użyłeś tych umiejętności w środowisku zawodowym, studenckim, osobistym?
3. Kiedy ostatnio miałeś możliwość występu przed większym audytorium?
4. Ile razy w roku dajesz sobie szansę na kolejną praktykę?
5. Czy twoje cele obejmują szukanie takich okazji i ich wykorzystanie?

Chcę się z tym miejscu podzielić CZYMŚ BARDZO WAŻNYM.
W książce „Poza schematem. Sekrety ludzi sukcesu” Malcolm’a Gladwell’, autor przytacza badania przeprowadzone na początku lat 90-tych na Akademii Muzycznej w Berlinie przez psychologa K. Andreasa Ericssona i jego kolegów. Zadawali oni muzykom proste pytanie: Ile godzin ćwiczysz? A następnie zestawiali ich osiągnięcia z częstotliwością ćwiczeń. Wniosek był prosty i powtarzał się w kolejnych badaniach: „ żeby zostać światowej klasy ekspertem w czymkolwiek – poczynając od gry na skrzypcach i kończąc na grze w szachy – trzeba przetrenować przynajmniej 10 000 godzin.
Tyle miał np. Bill Gates gdy porzucił Harvard i zakładał Microsoft.
Robert Kubica zaczął ćwiczyć jazdę mając cztery lata, w wieku 6 lat dostał od rodziców pierwszego gokarda, a mając 10 lat miał już licencje wyścigową i startował w mistrzostwach Polski.
Nawet Mozart potrzebował swoich 10 000 godzin by dojść do wprawy w komponowaniu.

Przekładając to na nasze toastmasterowe realia, przeliczyłam przykładowe 4 warianty:
Wariant I - podstawowy
Spotkania są średnio 2-3 razy w miesiącu po 2 godziny, co daje ok. 30 spotkań rocznie
30 spotkań*2h = 60 h rocznie.
10000/ 60 = ponad 166 lat (niestety ale przy tym wariancie mistrzostwo pozostaje raczej w sferze fantazji)

Wariant II
Załóżmy teraz inny wariant: robisz dokładnie to co w pierwszym, ale dodatkowo przygotowujesz się perfekcyjnie do mów (5 mów*8h=40h) i do pełnionych ról (25 ról po 1,5h =30h) oraz aktywnie uczestniczysz w konkursach i konferencjach TM (50h)
60+40+30+50 = 180 h
10000/180 = daje to ponad 55 lat (już lepiej, ale nadal niezbyt satysfakcjonująco)

Wariant III
Robisz dokładnie to co w wariancie II, ale dodatkowo masz swojego mentora z zakresie przemówień publicznych i sam jesteś mentorem dla kogoś (50+50=100h).
Mentoringdla ciebie = 1 h w tyg * 50 tyg = 50h;
Ty jako mentor = 1 h w tyg * 50 tyg = 50h
Oraz dodajmy do tego ok. 200 h rocznie praktyki w postaci prezentacji, pomocy w przygotowaniu prezentacji, prowadzeniu warsztatów, prelekcji na konferencjach i innych inicjatyw własnych.
180+100+200 = 480h
10000/480 = prawie 21 lat (dużo lepiej), ale dla niektórych wciąż może być za długo

Wariant IV
(biorąc pod uwagę światowe korporacje i ich idee tzw. Continous improvement, czyli ciągłego doskonalenia:
Robimy to co w wariancie III i dodatkowo: poświęcamy:
codziennie około 1 godziny na rozwój w tym temacie: 1h * 365 dnie = 365h
Mamy wówczas: 10000/(480+365) = prawie 12 lat
Praca przez 300 dni w roku po 2 godz. dziennie:
10000/(480+600) = ok. 9 lat

Zaznaczam, że te 10 000 godz. to rachunek liczony od poziomu braku umiejętności do poziomu mistrzowskiego. W takich obliczeniach każdy powinien jeszcze uwzględnić swoje własne poprzednie godziny/ miesiące /lata praktyki.

Drodzy Członkowie Toastmasters DO DZIEŁA, weźcie sprawy w swoje ręce.
„Kto chce, szuka sposobu. Kto nie chce szuka powodu.”

Praktykując i stale się doskonaląc swoje umiejętności publicznego przemawiania mamy szansę osiągnąć mistrzostwo w ciągu 8-10 lat, wielu z nas nawet szybciej, nie mówiąc już o bardzo dobrym, wysokim poziomie prowadzenia prezentacji – powiedzmy - w okresie 3-letniej regularnej praktyki.

Przypomniał mi się przy okazji pewien dowcip: Pewna para wybierała się na koncert, ale po drodze zgubiła się. W związku z tym zapytali nadchodzącego starszego pana: Przepraszam, Jak trafić do filharmonii? A starszy pan odpowiedział: To proste: Ćwiczyć, Ćwiczyć, Ćwiczyć.

Dlatego namawiam wszystkich bardzo gorąco: Jeśli chcemy dojść do mistrzowskiego poziomu w publicznych prezentacjach, musimy Ćwiczyć, Ćwiczyć, Ćwiczyć! Jak najczęściej!!

I niech każdy zada sobie osobiste pytanie: Kiedy TY chcesz osiągnąć swoje mistrzostwo?

Zdrowych i szczęśliwych Świąt Bożego Narodzenia :)

2011-12-23T06:23:00.000-08:00

Podręczniki Toastmasters

2011-12-06T01:15:00.000-08:00

Wydaje mi się, że warto napisać kilka słów o podręcznikach Toastmasters na podstawie których realizujemy poszczególne projekty i rozwijamy swoje umiejętności.

Podstawowym podręcznikiem jest Competent Communicator. Składa się on z 10 projektów i jego celem jest rozwinięcie podstawowych umiejętności z zakresu efektywnej komunikacji. W ramach tego podręcznika można przećwiczyć:

1) walkę z tremą poprzez zaprezentowanie swojego przemówienia;

2) budowanie przemówienia, które będzie miało wyraźny podział na wstęp, rozwinięcie i zakończenie;

3) stworzenie celu przemówienia, czyli czy chcemy w przemówieniu o czymś poinformować, do czegoś przekonać, a może też chcemy rozbawić widownię, albo ją zainspirować do działania;

4) wykorzystywanie bogactwa językowego;

5) wykorzystanie mowy ciała, aby nasze przemówienie było bardziej efektywne;

6) zabawę tonem głosu;

7) umiejętność poszukiwania i weryfikowania informacji potrzebnych do przemówienia;

8) wykorzystanie rekwizytów, prezentacji multimedialnych itp.;

9) przekonywanie do poparcia naszej opinii;

10) poruszenie publiczności i zainspirowanie ich naszym przemówieniem.

Gdy już zrealizujemy podręcznik podstawowy otrzymamy certyfikat kompetentnego mówcy i będziemy mogli przejść do podręczników zaawansowanych, a są to:

1) speaking to inform - w zawartych tam projektach mamy za zadanie poinformować i zaciekawić słuchaczy;

2) special occasion speechs - tutaj nauczymy się wznosić toasty na różnego rodzaju spotkaniach i uroczystościach;

3) technical presentations - projekty tutaj zawarte pokazują jak stworzyć zrozumiałą prezentację, ofertę, dokument;

4) public relations - skupia się na przemawianiu pod presją, występowaniu przed mediami;

5) speeches by management - projekty w których mówca ma za zadanie podsumować pracę innych, zmotywować innych do działania, rozładować konflikty;

6) facilitating discussion - jak tworzyć sesje role-playing oraz problem-solving;

7) the professional speaker - nauczysz się w sposób profesjonalny prezentować swoją osobę, swoją firmę lub zadanie, które masz zrealizować;

8) the entertaining speaker - nauczysz się budować napięcie, zaskakiwać widownię, ale i ją rozbawiać;

9) persuasive speaking - naucz się wywierać wpływ na innych, aby przekonać ich do swoich racji lub do swojej oferty;

10) communitating on television - nauczysz się jak prezentować wiadomości, jak występować w talk-show;

11) storytelling - będziesz opowiadał historie z własnego życia, bajki, legendy;

12) interpretive reading - nauczyć się jak czytać ze zrozumieniem, interpretować szeroko rozumianą sztukę, historię, słowa innych osób;

13) interpersonal communication - nauczysz się jak swobodnie konwersować, negocjować, radzić sobie z krytyką, udzielać wskazówek, wyrażać niezadowolenie;

14) humorously speaking - twoim zadaniem będzie rozśmieszanie widowni;

15) specialty speeches - nauczysz się prezentować popularne tematy, improwizować rozmowy, wypowiadać się przy użyciu sprzętu nagłaśniającego;

83 Spotkanie Klubu WrocLove Toastmasters już 1 grudnia

2011-12-01T05:15:00.000-08:00

Nie wiesz co dziś wieczorem możesz zrobić ? Podpowiem Ci :) Przyjdź o 17.50 do Czytelni Czasopism Bieżących w bud. A na WPAiE UWr (ul. Uniwersytecka 22/26) i tam delektuj się wspólnie z nami kolejnym spotkaniem WrocLove Toastmasters PL :)

Pewna bajka

2011-11-23T03:05:00.000-08:00

Na ostatnim spotkaniu Krzysiek Marszałek opowiedział fantastyczną bajkę pt. "Olbrzym Samolub". Autorem tej Bajki jest Oscar Wilde. Bajka ta bardzo mnie poruszyła dlatego ją tutaj przywołam, zachęcając równocześnie do poznania innych bajek wspomnianego wcześniej autora.

OLBRZYM — SAMOLUB (tłumaczenie Włodzimierz Lewik)

Codziennie po południu w drodze powrotnej ze szkoły dzieci bawiły się w ogrodzie Olbrzyma. Ogród był duży i piękny, a trawa zielona i miękka. W trawie to tu, to tam widać było wspaniałe kwiaty niby gwiazdy, a pośród nich dwanaście drzew brzoskwiniowych, które o wiośnie różowiły i bieliły się delikatnym kwieciem, a zaś jesienią rodziły ciężkie owoce. Na gałązkach brzoskwiń siadywały ptaki i tak głośno śpiewały, że dzieci nie rzadko przerywały zabawę, by się przysłuchać ich pieśni…

— Jak nam tu dobrze — wołały radośnie.

Pewnego dnia wrócił Olbrzym. Bawił on z wizytą w Kornwalii u swego przyjaciela — ludojada i spędził u niego siedem lat. W ciągu tych siedmiu lat powiedział mu wszystko, co tylko miał do powiedzenia, jako że jego talenty konwersacyjne były ograniczone — i postanowił wrócić do swego pałacu. Gdy stanął u bram, zobaczył dzieci bawiące się w najlepsze w jego ogrodzie.

— Co tu robicie? — zawołał ostro — a dzieci rozpierzchły się i uciekły.
— Mój ogród jest moim ogrodem Niech każdy o tym pamięta i wie, że tylko ja mam prawo, się tutaj bawić — krzyczał Olbrzym.

Otoczył więc ogród wysokim murem i przybił tablicę:
Był to bowiem Olbrzym–Samolub.

Biedne dzieci nie miały się teraz gdzie bawić. Próbowały się bawić na drodze, ale droga była pełna kurzu i twardych kamieni, toteż rychło dzieciom obrzydła. Po lekcjach chodziły więc w koło muru i rozmawiały o pięknym ogrodzie.

— Jak nam tu było dobrze — powiadały.

Potem nadeszła wiosna i w całej wiosce pełno było kwiecia i ptaków. Jedynie w ogrodzie Olbrzyma–Samoluba panowała jeszcze zima. Ptaki nie miały ochoty śpiewać w ogrodzie, w którym nie było dzieci — a drzewa zapomniały kwitnąć. Raz jakiś piękny kwiatek wychylił główkę z trawy, kiedy jednak zobaczył tablicę, tak bardzo mu się żal zrobiło dzieciaków, że schował się pod ziemię i poszedł spać. Jedynymi stworzeniami, które były zadowolone z takiego obrotu rzeczy, był Śnieg i Mróz.

— Wiosna zapomniała o tym ogrodzie — wołały — będziemy zatem żyć cały, okrągły rok.

Śnieg przykrył trawę swym białym płaszczem, a Mróz umalował srebrem wszystkie gałęzie drzew. Potem obaj zaprosili do siebie Północny Wiatr, który wnet się też zjawił. Opatulony w futro cały dzień hulał i grzmiał po ogrodzie, strącając za jednym zamachem wszystkie kominy.

— Miły kącik — powiedział — musimy jeszcze zaprosić Grad.

I Grad przyszedł. Codziennie przez trzy godziny bębnił w dach pałacowy, aż porozbijał prawie że wszystkie dachówki, a potem gnał po ogrodzie, ile miał tylko sił. Miał na sobie szary surducik, a jego oddech był zimny jak lód.

— Nie rozumiem, czemu ta wiosna się tak spóźnia — mruczał Olbrzym–Samolub siedząc w oknie i spoglądając w swój zimny, biały ogród. — Miejmy nadzieję, że już chyba niedługo takiej pogody.

Ale Wiosna nie przyszła, ani Lato nie przyszło. Jesień obdarowała wszystkie ogrody złotymi
owocami, tylko do ogrodu Olbrzyma nic nie przyniosła. — Za wielki z niego samolub —
powiedziała. Tak więc w ogrodzie Samoluba panowała wciąż Zima, a Wiatr Północny z Gradem
i Mróz ze Śniegiem tańcowały wśród drzew.

Pewnego poranka Olbrzym leżał jeszcze w łóżku, gdy od ogrodu usłyszał jakąś przepiękną muzykę. Melodia tak mile łaskotała mu uszy, że Olbrzym pomyślał: to pewnie jacyś królewscy muzykanci… Tymczasem była to tylko makolągwa śpiewająca za oknem. Olbrzym tak długo już nie słyszał śpiewu ptaka w swoim ogrodzie, że to ćwierkanie makolągwy zdało mu się najcudowniejszą muzyką. Nagle Grad przerwał swój taniec nad jego głową. Północny Wiatr przestał dąć — a przez otwarte okno wionęła ku Olbrzymowi jakaś przedziwna woń. — To chyba Wiosna — powiedział i wyskoczywszy z łóżka zerknął przez okno. I cóż tam ujrzał?

Ujrzał najcudowniejszy widok. Dziurą w murze dzieci dostały się do ogrodu i właśnie siedziały sobie na gałęziach drzew. Na każdym drzewie, jakie mógł dojrzeć z okna, siedziało dziecko. A drzewa tak bardzo były rade z powrotu dzieci, że okryły się kwieciem, a ich gałązki poruszały się lekko nad dziecięcymi główkami. Dokoła fruwały ptaki ćwierkając radośnie, a kwiaty zerkały ku górze przez zieleń traw i śmiały się do dzieci. Widok naprawdę piękny. Tylko w kącie ogrodu panoszyła się jeszcze Zima. A był to najdalszy kąt ogrodu Samoluba. Stał tam malutki chłopczyk. Był taki mały, że nie mógł sięgnąć do gałęzi, więc chodził wkoło drzewa i
gorzko płakał. Biedne drzewko było jeszcze pokryte śniegiem i lodem, a Wiatr Północny dął i huczał w jego gałęziach. — Wejdź na mnie — powiedziało drzewo i pochyliło gałęzie tak nisko, jak tylko mogło; ale chłopczyk i tak ich nie mógł dosięgnąć.

I zmiękło serce Olbrzyma, gdy wyjrzał z okna pałacu.
— Jakiż ze mnie samolub — westchnął.
— Teraz już wiem, dlaczego Wiosna unika mego ogrodu. Podsadzę tego chłopczyka na drzewo,
a potem rozwalę mur — i odtąd już na zawsze dzieci będą się bawić w moim ogrodzie.

Olbrzymowi zrobiło się naprawdę przykro, kiedy sobie przypomniał swoje postępki. Zbiegł tedy po schodach, otworzył cichutko drzwi i wszedł do ogrodu. Dzieci na widok Olbrzyma ogarnął taki strach, że w te pędy uciekły, a do ogrodu znów powróciła Zima. Nie uciekł tylko mały chłopczyk, bo w oczach miał tyle łez, że nie zauważył zbliżającego się Olbrzyma. A Olbrzym podszedł cichutko do chłopca i wziąwszy go na ręce, posadził wysoko na gałęzi. Drzewo natychmiast zakwitło i ptaszki przyfrunęły z ćwierkaniem, a chłopczyk wyciągnął obie rączki, objął Olbrzyma za szyję i mocno go ucałował. Gdy tylko dzieci zobaczyły, że Olbrzym nie jest już taki zły, wróciły co prędzej do ogrodu a z nimi wróciła i Wiosna.

— To już wasz ogród, moje dzieci — powiedział Olbrzym i zaraz wielkim toporem zaczął rozwalać mur.

Gdy ludzie idący na targ około dwunastej mijali pałac, zobaczyli Olbrzyma, który bawił się z dziećmi w najpiękniejszym ogrodzie, jaki można było sobie wyobrazić. Dzieci bawiły się cały dzień, a wieczorem podeszły do Olbrzyma, żeby się z nim pożegnać.

— A gdzie wasz mały towarzysz — zapytał Olbrzym — chłopczyk, którego wsadziłem na drzewo? — Olbrzym polubił go najbardziej spośród wszystkich, bo tylko ten chłopczyk go pocałował.
— Nie wiemy — odpowiedziały dzieci. — Musiał chyba już pójść.
— Powiedzcie mu, żeby jutro na pewno przyszedł — rzekł Olbrzym, a dzieci odpowiedziały, że nawet nie wiedzą, gdzie mieszka, i w ogóle nigdy go przedtem nie widziały.

Olbrzymowi zrobiło się bardzo smutno. Codziennie po południu, po lekcjach, dzieci przychodziły do ogrodu i bawiły się z Olbrzymem. Nigdy jednak nie zjawił się już chłopczyk, którego Olbrzym tak kochał. Olbrzym był wprawdzie bardzo miły dla wszystkich dzieci, a jednak tęsknił za swoim pierwszym przyjacielem i często o nim opowiadał, nie raz i nie dwa powtarzając:

— O, jakże chętnie bym go zobaczył.

Tymczasem lata mijały, a Olbrzym postarzał się i osłabł. Nie mógł już bawić się z dziećmi,
więc tylko siadał w ogromnym fotelu, przyglądał się dzieciom i zabawom a także podziwiał swój
ogród.

— Mam wiele pięknych kwiatów — zwykł był mawiać — ale dzieci — to najpiękniejsze
kwiaty.

Pewnego zimowego poranka, ubierając się, spojrzał przez okno. Nie żywił już teraz nienawiści do Zimy, bowiem wiedział, że Wiosna tylko śpi i że zostały mu kwiaty. Nagle aż przetarł oczy z podziwu i patrzył… i patrzył. Był to naprawdę cudowny widok. W najdalszym kątku ogrodu stało drzewko okryte białym kwieciem. Gałązki drzewka mieniły się od złota, a spod gałązek wyzierały srebrzyste owoce. Pod drzewkiem stał chłopczyk, którego tak bardzo kochał. W przypływie radości Olbrzym jakby sfrunął po schodach i dalej — do ogrodu. Szybkim krokiem przebiegł przez trawnik i zbliżył się do chłopca. Gdy był już bardzo blisko, twarz mu poczerwieniała od gniewu i spytał:

— Kto się ośmielił cię zranić? — Na dłoniach dziecka widać było bowiem blizny od gwoździ i takie same blizny od gwoździ miał chłopiec na obu stopach.
— Kto się ośmielił cię zranić — zawołał Olbrzym. — Powiedz mi tylko kto, a porwę miecz i zabiję nędznika.
— Nie, nie — odrzekło dziecię. — Bo to są rany Miłości.
— A kto ty jesteś — zapytał Olbrzym i dziwną grozą przejęty klęknął przed małym chłopcem. Chłopczyk uśmiechnął się do Olbrzyma i rzekł:
— Raz pozwoliłeś mi się pobawić w twoim ogrodzie, dziś pójdziesz ze mną do mojego ogrodu, a ten mój ogród — to Raj.

Gdy dzieci jak zwyczajnie przybiegły po południu do swojego ogrodu, zobaczyły pod drzewem martwego Olbrzyma. Leżał obsypany białymi kwiatami.

82 Spotkanie Klubu WrocLove Toastmasters już 17 listopada

2011-11-17T02:40:00.000-08:00

NIE MOZE CIEBIE ZABRAKNĄĆ :)

DZIEŃ - 17 listopada 2011 r.

GODZINA - 18:00 - 20:00

MIEJSCE - Czytelnia Czasopism Bieżących w bud. A na WPAiE UWr (ul. Uniwersytecka 22/26)

więcej info:
http://www.facebook.com/event.php?eid=275164732519100
http://www.goldenline.pl/spotkanie/82-spotkanie-klubu-wroclove-toastmasters-juz-17-listopada

Division C Conference

2011-11-07T03:06:00.001-08:00

W zeszłą sobotę, czyli 5 listopada 2011r., odbył się w Szczecinie Międzynarodowy Konkurs Przemówień Publicznych. Organizatorem był klub Toastmasters Szczecin Passionate Speakers. Kilka informacji już zamieściłem na funpage na facebooku, tutaj napiszę kilka osobistych dygresji :)

Pierwszy raz byłem na ogólnopolskich finałach konkursu mów humorystycznych i odpowiedzi na gorące pytania w języku polskim (w języku angielskim i niemieckim był to kolejny etap eliminacji przed ostatecznym finałem w Bazylei). Jak to wszystko wyglądało ? Dookoła mnóstwo uśmiechniętych ludzi przede wszystkim z Polski i Niemiec. Wszyscy zarażeni ideą Toastmasters :)

Nie opowiem Wam wiele na temat przemówień niemieckojęzycznych, albowiem nie zrozumiałem za wiele, ale mniej więcej mogę przytoczyć ciekawy fragment z mowy Moniki Królak. Porównywała ona miłość w Polsce i w Niemczech. W trakcie mowy relacjonowała swoją wizytę u narzeczonego z Niemiec. Spotkała tam jego siostrę, która nie mogła uwierzyć, że Monika jest Polką, bo przecież nie jest blondynką, dobrze mówi po niemiecku, nie potrafi gotować i nie widziała, aby zbierała szparagi ;) Mimo moich braków językowych mogłem obserwować u wszystkich uczestników świetną gestykulację oraz modulację głosu.

Zdecydowanie lepiej było z mowami w języku angielskim (gdy chodzi rozumienie treści). Zwyciężyła Manjana Saleh, która w swoim przemówieniu zaprezentowała nam podręcznik szalonego naukowcy w oparciu o który miała przygotować się do zapanowania nad światem. Ciężko jest w słowach opisać to co widziałem i słyszałem, ale zapewniam Was było to na niesamowitym międzynarodowym poziomie. Bardzo ciekawe przemówienie miał również Jerzy Zientkowski, który jako specjalista od IT stwierdził, że informatycy dlatego wymyślili telefon, żeby nie musieli rozmawiać w cztery oczy, a potem SMS, żeby w ogóle nie musieli słyszeć głosu drugiej osoby. Schody pojawiły się, gdy Jerzy wstąpił do Toastmasters, ale i tam dał sobie radę. Icebreakera wykonał przez telefon. Gdy okazało się, że oceniający oczekują od niego lepszej struktury wymienił telefon na nowocześniejszy. Gdy i to nie pomogło bowiem brakowała celu, kupił biznesową Nokię. Kolejnym zarzutem w jego stronę było ubogie słownictwo, dlatego też zamówił telefon z klawiaturą qwerty. Potem był jeszcze IPhone i Tablety. I to wszystko Jerzy w trakcie przemówienia zmieścił w swoich kieszeniach :)

W mowach humorystycznych w języku polskim zająłem 2 miejsce z przemówieniem pt. "Przysiad z niespodzianką". Przemówienie było o temacie tabu związanym z pewną linią suplementów diety sprzedawanych bez recepty, ale na koncesję. Pojawił się Dariusz, który miał przezwisko dżin (nie dlatego, że spełniał życzenia, ale dlatego, że gdy ktoś tylko otwierał butelkę z alkoholem ten zaraz nie wiadomo skąd się pojawiał). Był również Tarzan w windzie, z której zrobił sobie dżunglę. Zwyciężył Jerzy Gzula z niesamowitym przemówieniem o podróżowaniu komfortowo pociągami, w skrócie PKP :) W śród wielu genialnych tekstów były - dzieci jak gołębie do domu zawsze wrócą, przedział dla niebezpiecznego przestępcy o wzroku dzikim i sukni plugawej, była również bariera przy wejściu do przedziału stworzona przez ściągnięte buty Jerzego.

W kwestii gorących pytań. Po niemiecku było coś o tym jak zachowałbyś się jako kropla wody w temperaturze 37 stopni (ale nie jestem pewien). Po angielsku - kogo zabrałbyś ze sobą w podróż na Mont Everest. Dominika zaproponowała MacGyvera. Po polsku spytano, co musiałoby się zdarzyć aby prezydentem w Polsce została kobieta.

To by było na tyle. Pozdrawiam gorąco i zapraszam na kolejne spotkania wrocławskich klubów Toastmasters - polskojęzycznego WrocLove Toastmasters oraz niemieckojęzycznego Toast@Capgemini.

Wskazówek kilka dla osób przemawiających

2011-11-02T01:08:00.000-07:00

Ostatnio miałem możliwość przeczytania krótkiego poradnika dla początkujących mówców stworzonego w WrocLove Toastmasters Club. Gratuluje autorom pomysłu :)

Myślę, że można tutaj zamieścić kilka ciekawych wskazówek które tam znalazłem :)

1) Pracę nad wystąpieniem zacznij od przeczytania opisu projektu w podręczniku przemówień;

2) Jeśli masz wątpliwości lub pytania możesz poprosić o pomoc ToastMasterów z większym doświadczeniem, na pewno z przyjemnością Ci pomogą;

3) Kiedy wiesz co jest celem projektu, zastanów się o czym będziesz mówił.

* Ja np. zbieram różne ciekawe pomysły na przemówienia i potem wybieram ten, który najlepiej pasuje do konkretnego celu;

4) Wybierz coś, na czym się znasz lub coś, co lubisz –to gwarancja autentycznych emocji w wystąpieniu;

5) Dbaj o swoich słuchaczy -wybierz temat, która ma szansę ich zainteresować. Daj im coś od siebie;

6) Przyłóż się do Twojego wstępu, to ten element przemówienia, w czasie którego słuchacze decydują, czy będą Cię słuchać z uwagą. Stwórz kilka wersji swojego otwarcia i wybierz najlepszą;

7) Pomysłów na ciekawy początek wystąpienia jest sporo. Obserwuj innych ToastMasterów i notuj najciekawsze sposoby rozpoczynania przemówień;

8) Niech tytuł przemówienia będzie Twoim sprzymierzeńcem. Dzięki niemu możesz zdobyć uwagę i zainteresowanie słuchaczy jeszcze zanim pojawisz się na scenie;

9) Jeśli wybrałeś temat, który Cię interesuje, lub na którym się znasz, jest duża szansa, że będziesz chciał powiedzieć za dużo. Dlatego zanim przystąpisz do ostatecznego szlifowana tekstu, skontroluj czas Twojej prezentacji;

10) Kiedy masz już tekstu prezentacji, który mieści się w wyznaczonym czasie, nadszedł czas na doszlifowanie tekstu. Czytaj tekst na głos –tekst czytany „w myślach” brzmi zupełnie inaczej;

11) Poproś o pomoc kogoś, przed kim będziesz mógł wystąpić lub nagraj swoje wystąpienie. Najlepiej zrób jedno i drugie;

12) Zwróć uwagę na postawę, gesty i spójność mowy ciała z tekstem;

13) Zwróć uwagę, na to czy nie ma w tekście słów i fraz, które zdarza Ci się wypowiadać błędnie lub niewyraźnie.

14) Niech Twoje zakończenie będzie podsumowaniem przemówienia, tym co słuchacze powinni z niego zapamiętać.

81 Spotkanie Klubu WrocLove Toastmasters

2011-11-01T13:21:00.000-07:00

Odbędzie się 3 listopada 2011r. w czytelni czasopism bieżących w bud. A na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego (przy ul. Uniwersyteckiej).

Więcej informacji:
http://www.goldenline.pl/spotkanie/81-spotkanie-klubu-wroclove-toastmasters-juz-3-listopada
http://www.facebook.com/event.php?eid=100418720071580

Klub okiem portali społecznościowych oraz mediów

2011-10-21T05:11:00.000-07:00

Żyjemy w świecie w którym miliony osób dziennie czyta gazety, ogląda telewizję, słucha radia, surfuje po internecie. Ostatnimi czasy portale społecznościowe na stałe zagościły w ostatnim z czterech wcześniej wymienionych elementów. Wychodząc zatem naprzeciw innowacyjności WrocLove Toastmasters stworzył funpage na faceboku (http://www.facebook.com/WrocloveToastmasters) jak również grupę na GoldenLine (http://www.goldenline.pl/forum/toastmasters-wroclaw).

Równocześnie nie zapominamy o potędze internetu w innych dziedzinach i dlatego też gorąco dziękujemy Panu Mariuszowi Kruczkowi za reportaż na temat naszego klubu w lokalnej gazecie internetowej
(http://www.mmwroclaw.pl/389074/2011/10/11/toastmasters-we-wroclawiu-dziala-klub-mowcow-doskonalych?category=magazyn)

Jedyne co mogę dodać to to, że przed nami jeszcze długa droga w promowaniu tak fantastycznej idei jaką jest Toastmasters, ale z uśmiechem na twarzy i z bagażem pozytywnych doświadczeń w nią wyruszymy :-)

Let's Get the Party Started

2011-10-21T04:44:00.000-07:00

Witam serdecznie,

W dniu dzisiejszym rusza oficjalny blog wrocławskiego klubu Toastmasters -
WrocLove Toastmaster Pl.

Co znajdziecie na tym blogu ?

1. Informacje o kolejnych spotkaniach klubu;
2. Relacje z owych spotkań;
3. Posty osób, które chciałyby coś powiedzieć o naszym klubie i nie tylko.

Osobie która postawi pierwszy komentarz na tym blogu otrzyma ode mnie soczek na kolejnym spotkaniu integracyjnym po spotkaniu klubu :-)

Pozdrawiam serdecznie,
Mateusz Tuński - Vice President Public Relations